Γνωρίστε τους τοπικούς μας συγγραφείς.
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 1Η
(10.9.21)
Με τον ποιητή Κώστα Θ. Ριζάκη
Ο Κώστας Θ. Ριζάκης είναι σημαντικότατος εκπρόσωπος της λογοτεχνίας στην περιοχή της Ανατολικής Στερεάς αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Γεννήθηκε και ζει στη Λαμία, είναι Διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Καρυοθραύστις και πολλών ακόμα περιοδικών της γραφής. Υπήρξε Εκδότης και Διευθυντής του σημαντικού λογοτεχνικού περιοδικού «Πάροδος» και συνεχίζει να συνεργάζεται με εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών, υπηρετώντας σε θέσεις Διευθυντού, Επιμελητού και Συμβούλου έκδοσης. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα πολωνικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά και αλβανικά. Παρότι ποιητικά πολλά πράττων, επιμένει στην δωρικότητα του βιογραφικού του.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ: Με δεδομένη την μακρόχρονη εμπειρία σας από τον χώρο της λογοτεχνίας ως ποιητής, εκδότης και διευθυντής πλείστων λογοτεχνικών περιοδικών, της περιοχής αλλά και πανελληνίου εμβελείας, τι σημαίνει για σας «αγώνας της γραφής»;
ΚΩΣΤΑΣ Θ. ΡΙΖΑΚΗΣ: Ζύμωση μέσω τού κυρίαρχου γλωσσικού οργάνου (διαρκώς εμπλουτιζόμενου στην τρισχιλιετή διανυσματική του ταυτότητα ‒ ευχή αλλά και ειδικόν βάρος άμα και βάθος ουσίας) με την εμπειρική πραγματικότητα αφήνοντάς την βεβαίως πίσω. Εξηγούμαι: ο λόγος όπως από απλά βιωματικός φθάσει κάποτε το καθόλου, νοείται το πανανθρώπινο το καθολικόν, καταστεί ώστε βιωμένος κι ο «αγώνας της γραφής» πλήρως τότε δικαιωμένος, λησμονών βάσανον και πικρίες, επιτέλους αναπνεύσει.
Κ.Π.: Ποια περίοδος της μέχρι τώρα λογοτεχνικής ζωής σας θεωρείτε ότι ήταν περισσότερο φωτεινή και ελπιδοφόρα για την ποίησή σας;
Κ.Θ.Ρ.: Σίγουρα η πρώτη· στο ευλόγως προκύπτον «γιατί» θα δανειστώ τον λόγο τού και μέντορά μου επί πολλοίς αείμνηστου Κώστα Ε. Τσιρόπουλου: «σπάσατε τη σιωπή ‒ιδού το υπέρτατο‒ και δη διά του λόγου» μου εδήλωσε. Η φωτός ελπιδοφόρα, κατά τον (εύστοχο) χαρακτηρισμό σας, χρειάστηκεν ωστόσο συνέχεια και διάρκεια· το δεύτερο “στοίχημα” μιας ‒έκτοτε‒ σαραντάχρονης πορείας· οι ενδείξεις πείθουν πως τα κατάφερα. Ίδωμεν.
Κ.Π.: Πόσον χρόνο έχει συμβεί να χρειαστείτε για την ανεύρεση της κατάλληλης λέξης στον στίχο σας;
Κ.Θ.Ρ.: Έως κ’ εξαμήνου παλαιότερα· πείρα και εξάσκηση συντόμευσαν κατά πολύ το αρχικό “κόστος”· η ευτυχισμένη λέξη εξ-ισορροπεί συχνά στήνοντας (απ’ τον Καβάφη ώς τον Καρούζο εν ισχύι η παρατήρηση) όλο το ποίημα-οικοδόμημα στο βάθρο (του).
Κ.Π.: Βιώνουμε παγκοσμίως μία από τις πιο δύσκολες εποχές. Πώς θα μπορούσε η ποίηση να βοηθήσει τον άνθρωπο να συνεχίσει να αγωνίζεται;
Κ.Θ.Ρ.: Στην ποίηση αφετηριακά ένας μόνον ρόλος εδόθη: να είναι ποίηση, τουτέστιν γλωσσικά-συγκινησιακά-αρχιτεκτονικά-ουσιωδώς αρτία. Εξαίρεση ίσως τό εάν η ίδια η αυταπάρνηση του δημιουργού προτρέψει σε μικρό βαθμό τον/τους συνάνθρωπο/ώπους να «πορευθούν» αναλόγως εφεξής· ελάχιστες, εκ νέου τονίζω, οι όποιες πιθανότητες.
Κ.Π.: Τι θεωρείτε εξέλιξη στην ποίηση; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εξελικτική σκέψη ενός λογοτέχνη;
Κ.Θ.Ρ.: Η Τέχνη, άρα και αυτή τής ποιήσεως, δεν γνωρίζει ταβάνι, που θα πει σύνορα. Θεωρώντας λάθος στο ερώτημά σας τον όρο «σκέψη» κι αντικαθιστώντας τον πάραυτα με την «ποιητική ευφυία», ας δούμε (και ιστορικά) την άπλωσή της σ’ έναν Ρεμπώ, έναν Τζόυς, ή ας σταθούμε περιδεείς στον Δάντη, τον Σαίξπηρ, τον ογκόλιθο αιώνων Ντοστογιέφσκι. Ώστε η «εξέλιξη» ν’ αγγίζει πιθανόν και το άπειρο.
Κ.Π.: Ποια αξία θεωρείτε υπέρτατη στη ζωή και στην ποίηση;
Κ.Θ.Ρ.: Χωρίς αμφιβολία: πρώτη αξία τών δύο, η Ζωή· οι ποιητές έχοντας χάσει του βίου την ικμάδα εκεί στρέφονται εκεί εστιάζουν (ομοίως και οι του γένους «καταραμένοι», κυρίως αυτοί).
Κ.Π.: Λογοτεχνία και ζωή, πόσο αυτές οι δύο έννοιες-λέξεις-πράξεις μπορούν να συγκλίνουν;
Κ.Θ.Ρ.: Λογοτεχνία και Ζωή, έτσι το θέσατε, συγκλίνουν· φυσικά και ναι, ενίοτε. Διόλου με άριστα αποτελέσματα, αλλά βιώσιμα, έστω. Η ποίηση ωστόσο που διακονώ κατηγορηματικά όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου